Inspiratie-artikelen

Ik zet je graag aan het denken. Over wat werkelijk belangrijk is voor jou. Over hoe je daar achter komt, en hoe je daar tijd voor maakt. Mijn inspiratie-artikelen, en ook mijn boeken 'Digitaal dieet' en 'Het is altijd het goede weer', nodigen je uit stil te staan bij wat jou van binnen beweegt en stimuleren je daar gehoor aan te geven. Ik ben benieuwd tot welke gedachten en stappen ze jou zetten. Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel online staat? Meld je dan hier aan!

Zon

Een paar weken geleden overleed mijn oma. Mijn laatste, wat gezien mijn leeftijd (43) en de hare (94) niet zo gek is. Al drie keer eerder lag ze op het punt van sterven. Aan een longontsteking, aan corona. Ik mocht er zelfs online bij zijn toen ze de ziekenzalving kreeg. Ze prevelde de woorden mee. Maar toen mijn moeder vroeg of ze al naar pa wilde, zei ze ‘nee hoor’. Nu is ze dan toch gegaan.

Hoewel gegaan... ‘gehaald’ past beter bij haar.

.

alexandru tudorache JdjdIjzJl94 unsplash

Mijn oma was volgend, vertrouwde op de ander. Het was mijn opa die over een sterke eigen wil beschikte, die koppig was, iets vond van dingen, plannen maakte of juist ergens geen zin in had. Mijn opa hield haar uit de wind; hij had twee banen en zij hoefde niet te werken. Hij nam de beslissingen, zij ging daarin mee. Ze was een vrouw van haar tijd; ze had al twee kinderen toen de wet haar in 1956 ook als handelingsbekwaam zag. Het is tekenend dat ze na al die keren dat ze bijna dood was gegaan, nooit iets gezegd heeft over hoe ze haar uitvaart wilde. Dat mochten haar kinderen uitmaken.

Je zou zomaar het beeld kunnen krijgen van een willoze vrouw, stilletjes op de achtergrond, met een schort om in de keuken. Maar dan doen we haar ernstig tekort. Mijn oma beschikte namelijk over een kracht die niet zo sterk lijkt, maar die wel door ongelofelijk veel mensen gewaardeerd werd: ze was vrolijk. Vriendelijk. Aardig. Opgeruimd. Haar gezicht stond altijd lachend. En ze zong. Niet omdat de zon scheen, het was eerder andersom: als ze zong, dan begon de zon te schijnen. Zoals Franciscus zingend door de Umbrische velden liep, zo fietste zij zingend door het Westlandse landschap.

Als je bij mijn oma was, kreeg je het gevoel dat de wereld een fijne plek was. Dat mensen te vertrouwen waren en alles goed zou komen. Niet dat je bij haar zorgen en verdriet vergat; ze ging er gewoon heel opgeruimd mee om. Het was er allemaal wel, maar dat wilde niet zeggen dat je moest gaan zitten sikkeneuren. Van haar aanwezigheid werd je vanzelf vrolijk. Mijn puberige humeur verdween bij haar altijd als sneeuw voor de zon. Het maakte haar een mooie vrouw om te zien. Mijn opa zei niet voor niets dat hij van de tien zussen de ‘blommigste’ had uitgekozen.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik vaak meer op mijn opa lijk. Dat is ook een kant die ik sterk heb ontwikkeld. Je eigen leven vormgeven, een plek innemen in de maatschappij, initiatieven ontplooien; het waren de jaren van de genen van mijn opa. Maar sinds een paar weken voel ik: mijn tweede levenshelft gaat de lievigheid van mijn oma met mij mee. Haar vrolijkheid, haar vriendelijkheid. En haar zingen. Want de ander toeschijnen met de zon in jou, is misschien wel de grootste kracht die we als mens hebben. En je bent nooit te oud om daarmee te beginnen.

Tijdens de uitvaart van mijn oma, op een bewolkte maandagmorgen in januari, las ik bovenstaande tekst voor. En precies bij de zin “als ze zong, dan begon de zon te schijnen” brak de zon door. De stralen vielen zó, door het glas-in-loodraam, op mijn gezicht. Een knipoog om me te laten weten: mijn zon gaat met jou mee. Voor het geval ik daar toch nog aan twijfelde.

 

Deze column verscheen eerder in 'Alle goeds', het Franciscaans Maandblad.

 

KnopContact

Voorkant kaft Het is altijd het goede weer 18 mei 2017 01Wil je meer lezen over leven en werken vanuit je natuur? Lees dan mijn boek Het is altijd het goede weer. Vol inspiratie en inzichten op weg naar werk dat past bij wie je van nature bent!

 

Naar alle inspiratie-artikelen >>

Reacties   

 
#3 Marieke 23-02-2022 08:55
Lieve Jamie wat heb je dit weer prachtig omschreven, zoals jij dat als geen ander kan! De zin 'mijn tweede levenshelft gaat de lievigheid van mijn oma met mij mee' vind ik zo warm, zo lief, zo zacht. Ik gun je een prachtige tweede levenshelft! Koester alle kleuren die in je zitten en laat ze ongeremd naar buiten stralen! Een ode aan je opa en oma.
Liefs Marieke
Citeer
 
 
#2 Claudia 16-02-2022 08:26
Wow supermooi Jamie en voor mij een mooi inzicht. Fijne dag en veel liefs ????????☀️
Citeer
 
 
#1 Marian 15-02-2022 17:53
Wat mooi Jamie! Mijn moeder is sinds een jaar alleen. Ze is nog niet zo oud als jouw oma (82), maar ook zij nam nooit de beslissingen. Dat deed mijn vader. Mijn moeder zou zo graag zijn als jouw oma, maar het lukt haar niet. Ze is tobberig en ziet overal beren en bergen.
Ik stuur haar jouw column, misschien geeft het haar kracht. Ze hoeft niet meer te presteren, ze hoeft alleen maar te zijn. Maar dat gaat er bij haar helaas nog steeds niet in.
Citeer
 

Stuur mij gratis inspiratie!

Wil je (on)regelmatig nieuwe inspiratie in je mailbox? Een artikel, een meditatie. Dat kan! Laat dan hier je naam en mailadres achter:

 
 
 
 Alles ingevuld? Druk op enter!