Nieuws

Eenvoud, duurzaamheid en naar elkaar omkijken

Zoveel mogelijk probeer ik te leven en werken vanuit de waarden van de middeleeuwse mysticus Franciscus van Assisi: eenvoud, duurzaamheid en naar elkaar omkijken. Er zijn, met aandacht en liefde voor mens én natuur. Durven kiezen voor wat er werkelijk toe doet en daarnaar leven. Ik werk aan thema's als eenzaamheid, kwetsbaarheid, bezinning en spiritualiteit. Je kunt bij mij terecht voor inspiratie, meditatie, digitaal vasten en natuurlijk mijn boek Het is altijd het goede weer

Afgelopen weekend zag ik drie documentaires over drie artiesten: cabaretier Jeroen van Merwijk, muzikant Herman van Veen en zangeres Linda Ronstadt. Drie mensen die er al een heel (werk)leven op hebben zitten en die ieder op hun eigen manier nog steeds doen wat ze altijd gedaan hebben, wat ze het allerliefste doen. Hoe doen ze dat? En wat kunnen wij van hen leren?

kruipende slak karina kashuba fiGfKKsAgW0 unsplash

Eerder dit jaar hoorde Jeroen van Merwijk dat hij darm- en leverkanker heeft en niet meer beter wordt. Hij schreef daar een boekje over, Kanker voor beginners (een aanrader!) en werd afgelopen zomer voor het programma ‘Volle zalen’ geïnterviewd in zijn huis in Frankrijk. Cornald Maas vroeg hem wat hij zoal doet de hele dag. Nou, Van Merwijk schildert. Niet meer zoveel als eerst, hij schildert nu nog ‘maar’ zo’n 7 tot 8 uur per dag. Want schilderen, dat is wat hij het allerliefste doet, kanker of geen kanker. Dat op het podium, dat was meer erbij.

Aan Herman van Veen wijdde ‘Volle zalen’ een hele special. Van Veen werd dit jaar 75 en speelt zo’n 160 voorstellingen per jaar. Hoe gaat hij om met ouder worden, en denkt hij wel eens na over doodgaan, over stoppen? Van Veen antwoordt dat hij met het nu bezig is. Hij werkt veel met jonge kunstenaars. En hij maakt muziek. Hij is immers muzikant! Dat is zijn gezondheid. Het spelen van een voortelling kost hem wel meer energie dan toen hij jonger was, maar als hij dat niet meer zou kunnen, dan houdt het toch gewoon op?

Dat laatste overkwam Linda Ronstadt. Ronstadt, door Dolly Parton de Beyoncé van de jaren 70 genoemd, verkocht miljoenen platen in uiteenlopende genres. Inmiddels heeft haar stem zijn kleur en reikwijdte verloren aan de ziekte Parkinson. Ze kan niet meer zingen. De documentaire ‘The sound of my voice’ is het verhaal van haar leven en loopbaan en eindigt met Ronstadt zittend in een stoel, geflankeerd door twee muzikanten, twee van haar neven. Ze spelen en zingen een liedje en Ronstadt zingt mee, haar trillende hand gauw buiten beeld brengend. Ze haalt nog niet de helft van de noten die ze vroeger haalde. En toch, toch zingt ze. Het stroomt bij lange na niet meer zoals het vroeger deed, ze zingt. “Ik moet wel, ik ben met familie,” zegt ze hierop. En als je met familie bent, zing je.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Dit geldt voor alle drie artiesten, al dan niet in de nadagen van hun creatieve (werk)leven, maar ook voor ons gewone stervelingen. Ook al denk je dat je niets meer doet met wat je ooit het allerliefste deed: het blijf altijd kruipen. Ik zie het in mijn coachpraktijk steeds gebeuren.

Mensen die vroeger de hele dag door tekenden en nu zeggen dat ze daar helemaal niets meer mee doen. Omdat het hun werk niet is. Maar als ze dan nog eens goed naar hun leven kijken, zien ze dat het tekenen altijd wel ergens weer op popt. Op verjaardagskaarten, of tijdens saaie vergaderingen. Ze noemen het geen tekenen, want ze vinden zichzelf geen ‘echte’ tekenaars, maar toch: ze tekenen.

Mensen die graag schrijven en die heel ander werk hebben, maar toch stukjes voor de nieuwsbrief van de wijkvereniging schrijven, of dagboeken vol pennen, of gedichtjes schrijven met Sinterklaas.
Mensen die gek zijn op dieren en nu de pup van de buren uitlaten wanneer die niet thuis zijn.
Mensen die het leuk vinden om iets te maken voor anderen en die elke vertrekkende of jubilerende collega in de watten leggen met hun eigen creaties.
Mensen die als kind altijd aan het verzorgen waren en nu ‘alleen nog maar’ mantelzorger zijn voor hun vader of tante. En o ja, elke week soep maken voor de buurman. En o ja, een oogje in het zeil houden bij die andere buurvrouw.
Mensen die zich in de natuur helemaal in hun element voelen en hun kinderen lekker vaak door het bos laten struinen.

Vul dit in voor jezelf en je zult zien: het bloed is altijd blijven kruipen.

Wat is daar nu belangrijk aan? Een zinvol leven is een leven waarin je doet wat dicht bij jou staat, en daarmee de wereld een beetje mooier maakt. Een leven waarin je de wereld trakteert op wie je bent. Dat wat jou energie geeft, geef je door aan de ander. Geven en ontvangen gaan dan hand in hand.

Soms lijkt dat heel ver weg. Maar wanneer je goed kijkt naar je leven zoals dat gegaan is en nu gaat, zie je dat je in feite nooit bent opgehouden met doen wat jou past. Je bloed is nooit opgehouden met kruipen. Het is niet altijd even zichtbaar en je had het misschien liever grootser en meeslepender en beter betaald gehad, zoals bij Jeroen van Merwijk, Herman van Veen en Linda Ronstadt, maar toch: het ís er.

En als je weet dat je bloed altijd is blijven kruipen, hoef je niet helemaal opnieuw te beginnen als je met meer zin, energie en plezier wilt leven en werken. Je hoeft alleen maar de draad weer op te pakken, verder te gaan met wat je altijd al bent blijven doen. Net iets meer, net een klein beetje extra, net een babystapje verder. Zodat je bloed weer sneller gaat stromen, en met je bloed ook jouw levensenergie.

 

Zoek je meer zin in je werk of in je leven? Wil je jouw bloed sneller laten stromen? Coaching in de natuur werkt! Wandelen in het bos of op de hei met een professionele coach brengt je inzichten over je baan, energiebalans of persoonlijke ontwikkeling die je in je eentje, of zittend op een stoel niet opdoet. Mijn kennismakingswandelingen in het Pagnevaartbos in Hoeven, West-Brabant, zijn gratis.

 

KnopContact

Voorkant kaft Het is altijd het goede weer 18 mei 2017 01Wil je meer lezen over leven en werken vanuit je natuur? Lees dan mijn boek Het is altijd het goede weer. Vol inspiratie en inzichten op weg naar werk dat past bij wie je van nature bent!

 

Naar alle inspiratie-artikelen >>

Reacties   

 
#2 Jamie Nederpel Coaching 15-12-2020 09:32
Dank je Wilma! Met veel liefde en plezier geschreven. Het aparte jaar krijgt nog een apart staartje, zo blijkt nu. Dat het bij ons allemaal mag blijven kruipen!
Citeer
 
 
#1 Wilma Evers 10-12-2020 11:00
Zoals altijd een zeer inspirerend artikel. Dank je wel daarvoor. Op deze manier sluiten we een apart jaar op een hele mooie manier af.
Citeer